7 hoofdzonden kunst-project 2016- 2017

link naar website kunstproject

 

Visie op dit project

De blik richten op de buitenwereld is iets wat voor mij nooit veel houvast heeft gegeven.

Steeds zie ik weer andere aspecten van diezelfde werkelijkheid, niets is vaststaand als het gaat om waarheid.

Ieder standpunt kan in genomen worden en een belevingswereld tonen die meestal  begrijpelijk en

Invoelbaar is.

Wat goed of fout is , zonde of deugd, hangt dan maar net af van welk standpunt wordt ingenomen.

Dat is mijn ervaring.

Deze ontdekking groeide door het richten van mijn blik op

Mijn binnenwereld :  wat speelt daar, welke overtuigingen leven daar? welk verleden leeft in mij?

Welke gevoelige herinneringen? Wat maakt mij emotioneel?

Woedend? Jaloers? Bezitterig? Wat doen die fenomenen met mijn blik op “de buitenwereld”? 

                                                                               

Ook al  hebben we heel wat te danken aan ons denkvermogen, het is de vraag of het geschikt is om de functie en betekenis van ons gevoelsleven te bepalen.

 Dat heeft  tot een vervreemding geleid  van de [eigen] natuur ; denken en voelen zijn heel ver uit elkaar   gedreven.

Weten wij in hoeverre onze kijk op de wereld bepaald wordt door onze persoonlijke geschiedenis, de overtuigingen van onze opvoeders, de normen die in onze cultuur gelden. Er door een  nog  diepere laag  van  instinctieve dierlijke drijfveren die grotendeels onbewust zijn .

Natuurvolken , die nu grotendeels verdwenen zijn of totaal in de war geraakt door de ontmoeting met dat wat wij “beschaving ”noemen ,  waren niet door het denken van  de werkelijkheid  gescheiden.

De onverklaarbare gebeurtenissen die emoties opriepen werden niet rationeel geanalyseerd of  bestudeerd  ,  maar waren onderdeel van een totaalbeleving waarin lichaamsgevoel, emotie, en denken een geheel  vormden. De emoties werden tot uitdrukking gebracht en kregen betekenis  , bv. In rituelen of dansen en in kunst-voorwerpen

In wezen zijn we niet zo ver verwijderd van de natuurmens , we worden nog steeds gedreven door onderbewuste impulsen .

Alleen doen we tegenwoordig alsof dat niet zo is: alsof we redelijke wezens zijn die zich niet laten leiden door onderbuikgevoelens als

Jaloezie, hebzucht, woede…

Emotie wordt van zijn betekenis ontdaan en krijgt steeds minder een openlijke plek.

In mijn werk in opdracht kom ik steeds met mensen in aanraking die daarmee worstelen.  De dood of de geboorte van een mens is bv. een duidelijk moment dat heel veel emotie oproept : het grijpt diep in in de psyche en is voelbaar in het lichaam.

De emotie die onder de oppervlakte voelbaar is en soms zo sterk is dat ze naar buiten komt is de verbinding met de onbewuste instinctieve drijfveren, met de irrationele werkelijkheid die onze natuur is.

Een vorm smeden om aan die emotie betekenis / erkenning  te geven is mijn manier geworden om er toch op te kunnen reageren   In vorm-taal.

In dit kunst-project over de 7 hoofdzonden ben ik op een soortgelijke wijze aan het werk gegaan.

Het onderzoeken van de emoties die horen bij  bv. Woede, of jaloezie, deed ik door situaties terug

 te roepen waarin ik die ervaring had , na te gaan hoe dit  in het lichaam voelbaar was en het label “zondig” ervan af te halen.

Zo werden de zonden tot fenomenen, emoties, die wegwijzers zijn naar vergeten of verdrongen gebieden . Die fenomenen ben ik gaan vormgeven.